Þorkatla Sigurðardóttir

Kröfur nútímans

Ég dag ásökuðu nemendur mig um að vera of stranga, ég var náttúrulega ekki sammála þvi, og við ræddum þetta. Þeim fannst ég ósanngjörn, og gera of miklar kröfur. Við ræddum þetta, og sum enduðu með að vera sammála mér of viðurkenndu að kannski væri ég ekki svona kröfuhörð og ósanngjörn en aðrir stóðu fastir á sinni skoðun og fóru í fýlu og neituðu að vinna heimavinnuna fyrir næsta dag. (Það er bara uppreisn í gangi). Nú sit ég og hugsa, er ég svo kröfuhörð, ég geri þá kröfu að nemendur læri heima þegar þeim er sett fyrir, ég gef þeim ekki séns að segja: „ég gat þetta ekki“ og sleppa þar með að taka þátt í kennslustundinni. Ég geri þá kröfu að nemendur mæti með gögnin í tíma, en fari ekki út þegar korter er liðið af tímanum til að sækja töskuna sína, eða bókina sem er í skápnum. Mér finnst það ekki við hæfi að nemendur komi beint úr frímínútum og biðji um að fara á klósettið. Og síðast en ekki síst þá vil ég að nemendur fylgist með upp á töflu þegar ég er að leggja inn efni. Mér finnst þetta ekki miklar kröfur, en ég velti því þá fyrir mér, hvað gera aðrir kennarar. Að spurn eru allir sammála og segjast ekki sætta sig við neitt annað, en af hverju er ég þá svona ströng en enginn annar? Ég veit það ekki, kannski vegna þess að ég segi það og meina og stend við það.

skrifaði Þorkatla @ 16:18