Þorkatla Sigurðardóttir

Einelti

Ég hef verið að „surfa“ netið um upplýsingar um einelti. Oh, my god. Ég á ekki til orð. Það er ótrúlegt hvað þetta er algent og hvað það getur verið miskunarlaust. Krakkar, sætar stelpur með tíkarspennu, breytast í eitthvert skrímsli. Sögurnar sem verið er að segja, mér finnst þetta ótrúlegt. Svo verð ég alltaf svo viðkvæm fyrir þessu og þarf bara að taka virkilega á svo ég fari ekki að grenja!
Ég er með val í menntunarfræðum um einelti, og við eigum að koma með viðurkennda leið til að koma í veg fyrir einelti. Það er hafsjór af upplýsingum um einelti en ég finn engar lausnir, aðferðir, það er vandamálið. þetta finnst mér vera týpiskt, ég finn lyktina, en finn ekki hlutinn! (eða eitthvað)
Ég er nú á fullu að reyna að skipuleggja mig og vinna upp allt sem ég er á eftir í í skólanum, skelfing að vera í 100% vinnu og einnig að vera í námi og fjölskylda, ég veit það ekki þetta er held ég of mikið. Það er svo erfitt þegar ekkert má klikka, þá fer allt skipulagið í kás og ég sit uppi með sárt ennið og reyni að halda mér á floti, þetta er náttúrulega ekki heilbrigt. Kannski maður þjáist af masókisma eða eitthvað álika, eða ég veit ekki hvað á að flokka þetta undir. Það sem mér finnst samt sem áður skrýtið að þrátt fyrir að ég er oft alveg að gefast upp, þá finnst mér þetta skemmtilegt, að flestu leiti. Svo hitti ég vinkonur mínar og þær skamma mig fyrir að vera svo busy, en samt er það ekki svo slæmt að ein ákvað að skella sér í námið. Jæja, þá læt ég þetta nægja í bili.

skrifaði Þorkatla @ 19:26